Latarnia morska powstała w 1903 w trakcie budowy Zakładu Balneologicznego, dziś jest częścią Szpitala Reumatologicznego. Tak naprawdę jest to były komin kotłowni obudowany wieżą,
w kształcie kwadratu z galerią widokową na szczycie. Po II wojnie światowej uznano, że wieża ta nadawać się będzie również na latarnię. Zamocowano światło nawigacyjne, następnie
zwiększono jego zasięg. Takim sposobem jedyny komin w Polsce stał się latarnią morską. Światło załącza się automatycznie, na podstawie czujnika zmierzchu i widać je z wód Zatoki
Gdańskiej, oraz na Helu od strony Zatoki Puckiej. Formalnie nie jest to latarnia, ze względu na fakt, że światło nie spełnia wymagań w tym zakresie – ma za krótki zasięg, nie
oznacza to jednak, że nie warto tam zajrzeć. Z wieży rozciąga się widok na Trójmiasto i Zatokę Gdańską. w 2008 roku udało się zrekonstruować iglicę, która
zaginęła prawdopodobnie w latach 50, gdy montowano światła nawigacyjne. Wieża ma 39 metrów wysokości, a na jej szczyt prowadzą spiralne schody.
Pierwszy pomost o długości 31,5 m został wybudowany przez Jerzego Haffnera w 1827 roku. Do końca XIX wieku Molo zostało wydłużone do 150 m, by w roku 1910 osiągnąć 315 m. Początkowo obiekt spełniał funkcję lokalnej przystani, stopniowo przekształcając się (w miarę rozwoju uzdrowiska) w obiekt rekreacyjny, a potem – po rozbudowaniu infrastruktury lądowej (fontanna, muszla koncertowa) – także w obiekt imprezowy.
Obecny kształt obiektu został nadany w 1928 roku po największej w historii Mola przebudowie zainicjowanej rok wcześniej z okazji 25-lecia miasta i 100-lecia Mola (m.in. znaczne wydłużenie pomostu spacerowego i zagospodarowanie Skweru Kuracyjnego).
Molo od samego początku było przedsięwzięciem o międzynarodowym wymiarze: jego budowę rozpoczął Francuz, weteran wojen napoleońskich, na polskich ziemiach należących do Królestwa Prus (od 1871 r. do Cesarstwa Niemieckiego), a w jego historię od samego początku zaangażowani byli zarówno Niemcy, jak i Polacy (w tym Kaszubi i Żydzi). Na przełomie XIX i XX wieku, dzięki połączeniom kolejowym i morskim, zjeżdżali tutaj kuracjusze z całej Europy. Na mocy Traktatu Wersalskiego w 1919 roku obiekt (podobnie jak cały Sopot) wchodził w skład Wolnego Miasta Gdańska.
W 2005 roku decyzją Rady Miasta nadano Molo imię Jana Pawła II. Upamiętniono w ten sposób wizytę Papieża na obiekcie w 1987 roku, a także wizytę na sopockim hipodromie w 1999 roku.
Dom Wczasowo-Wypoczynkowy w Orłowie, pomnik 1000-lecia państwa polskiego, wybudowany przez związek zawodowy pracowników gospodarki komunalnej i przemysłu terenowego w Polsce (22 lipiec 1962 rok).
W czasach funkcjonowania posiadał 160 miejsc noclegowych (w pokojach 1,2,3 i 4-osobowych o różnym standardzie). Organizowane tu były turnusy rehabilitacyjne, odchudzające i rekreacyjne, a także konferencje, szkolenia oraz imprezy okolicznościowe.
