Zamek wzniósł w drugiej połowie XIV w. w stylu gotyckim biskup krakowski, Florian z Mokrska. Dwukrotne przebudowy w XVI wieku i rozbudowa w początkach XVII wieku nadały budowli charakter wspaniałej renesansowej rezydencji z elementami barokowymi. W roku 1789 w wyniku likwidacji dóbr duchownych zamek przeszedł na własność rządu. Po III rozbiorze Polski, Austriacy zamienili budynek na spichlerz, później na szpital wojskowy, aż wreszcie pozbawiony opieki popadł w końcu XIX wieku w ruinę. Średniowieczny zamek stał się głównie źródłem darmowego budulca dla okolicznej ludności, konsekwentnie doprowadzającej zabytek do ruiny. Dopiero w 1902 r. obiekt poddano ochronie. Nie powrócił on nigdy do dawnej świetności. Obecnie mury zabezpieczono, jako trwałą ruinę. Zamek zbudowany był z kamienia i cegły na planie podkowy. Posiadał trzy skrzydła otaczające czworoboczny dziedziniec.
Zagroda Czernikiewiczów w Bodzentynie będąca własnością Muzeum Wsi Kieleckiej działa jako punkt etnograficzny, jest obiektem stanowiącym przykład specyficznej architektury małych miasteczek rolniczych, licznie występujących w przeszłości na terenie całej Kielecczyzny. W skład zagrody wchodzą: budynek mieszkalny, budynki gospodarcze oraz wozownia, które wraz z zamykajacym podwórze od ul. Św. Ducha drewnianym ogrodzeniem tworzą zwarty zespół w kształcie czworoboku. Pod względem zastosowania materiału budowlanego i rodzaju konstrukcji zagroda ściśle nawiązywała do tradycji ludowej ciesiołki z regionu świętokrzyskiego. Ściany wszystkich budynków wzniesiono z drewna jodłowego, dachy mają pokrycie gontowe. Jej najstarsze elementy (części domu mieszkalnego oraz budynki gospodarcze, wozownia i ogrodzenie) pochodzą z 1809 roku. Dobudowane do domu izby mieszkalne pochodzą z lat 1870 i 1920.
Prawdopodobnie w okresie ostatniego zlodowacenia na północny wschód od dzisiejszej Warszawy znajdowało się rozległe jezioro. Na jego dnie powstały z czasem pokłady iłu. Szary, plastyczny materiał zmieszany w odpowiednich proporcjach z piaskiem doskonale nadaje się do wyrobu cegieł. Eksploatację iłów w okolicach Marek rozpoczęto w dwudziestoleciu międzywojennym. Zapotrzebowanie na materiały budowlane było spore - kilkadziesiąt cegielni pracowało pełną parą, a wąskotorowa ciuchcia przewoziła gotowy materiał do pobliskiej stolicy.
Dzisiaj, osiemdziesiąt lat później, w okolicach Marek pracuje już tylko kilka cegielni. Proces produkcji przebiega tak samo, jak przed laty. Ułożone jedna przy drugiej cegły suszą się w zadaszonej, ale pozbawionej ścian suszarni, a potem wędrują do pieca. Warszawa bardziej niż cegieł potrzebuje obecnie gruntów pod budowę. Kolejne wyrobiska nikną pod zwałami ziemi, a na ich miejscu wyrastają nowe osiedla.
Cmentarz żydowski na Bródnie (dawniej "Kirkut Praski") – cmentarz żydowski znajdujący się w Warszawie, w dzielnicy Targówek. Cmentarz został oficjalnie założony w 1780 roku przez Szmula Jakubowicza Zbytkowera, nadwornego bankiera Stanisława Augusta Poniatowskiego. Posiadał on rozległe dobra na Pradze (od jego imienia pochodzi nazwa Szmulowizna). Założyciel oraz jego żona spoczęli na tymże cmentarzu, choć było to miejsce pochówku przede wszystkim żydowskiej biedoty. Cmentarz służył głównie ludności Warszawy prawobrzeżnej aż do wybuchu wojny. W czasie II wojny światowej Niemcy zdewastowali cmentarz oraz wycięli cenne starodrzewy. Płyty nagrobne posłużyły im do wyłożenia dróg i lotnisk. Z 300 tysięcy grobów przed wojną do naszych czasów dochowało się ok. 3000 macew i nagrobków, które w latach pięćdziesiątych ściągnięto traktorami na jedno miejsce oraz powywożono jako materiał budowlany w różne części Warszawy. Dopiero w latach 80. XX wieku zaniedbanym zabytkiem zajęła się Fundacja Rodziny Nissenbaumów. Cmentarz ogrodzono żelaznym parkanem, w którym znajdują się trzy bramy. Ozdobna brama to główne wejście na cmentarz. Tworzą ją dwa pylony z płaskorzeźbami autorstwa Dariusza Kowalskiego, Teresy Pastuszka i Leszka Waszkiewicza. Według informacji fundacji Nissenbaumów płaskorzeźba po lewej stronie to scena przekazywania pamięci pokoleniowej, natomiast druga płaskorzeźba przedstawia Żydów modlących się przed egzekucją, jaka miała tu miejsce w 1942 roku. Od bramy w głąb cmentarza przez młody las prowadzi brukowana centralna aleja. Na końcu alei znajduje się lapidarium z kamieni nagrobnych, gdzie w przyszłości ma stanąć pomnik Zamordowanej Kultury Żydowskiej.
