Po raz kolejny Radom włącza się w obchody Europejskiego Dnia bez Samochodu. To międzynarodowa kampania ekologiczna organizowana corocznie we wrześniu i kończąca Tydzień Zrównoważonego Transportu. W czasie festynu zachęcano mieszkańców do pozostawienia samochodu i skorzystania z innych środków transportu. "Autobusy czerwienią migają" - tak brzmiało hasło tegorocznego festynu. W tym roku zaprezentowano na placu wiele autobusów, których cechą wspólną jest czerwona kolorystyka. Na wystawie statycznej podziwiać można było zabytkowe auta. Ich ówcześni właściciele korzystali z nich tylko wtedy, gdy było to naprawdę konieczne. Dzięki temu większość z tych aut ma bardzo niewielki przebieg i dotrwała do naszych czasów w doskonałym stanie technicznym.
Klasztor w Wąchocku został zbudowany na przełomie XII i XIII wieku. Jest jednym z najpiękniejszych przykładów architektury romańskiej Polsce. Fundatorem opactwa był w 1179 roku biskup krakowski Gedeon (Gedko). Budowniczym opactwa był Simon, z pochodzenia Włoch.
Klasztor dwukrotnie niszczyły najazdy tatarskie. Dzięki sile woli i wytężonej pracy zakonnicy powoli przywracali go do dawnej świetności.
Wąchock staraniem cystersów w 1454 roku otrzymał prawa miejskie na prawie magdeburskim. Dużą rolę miejscowi cystersi odgrywali w dziedzinie gospodarczej. Zakonnicy zajmowali się hodowlą, młynarstwem, tkactwem, a także górnictwem i hutnictwem. Opactwo wąchockie otrzymało przywilej na poszukiwanie kruszców w księstwie krakowskim i sandomierskim. Dzięki temu budowano własne huty, co dało początek staropolskiemu zagłębiu hutniczemu.
W 1656 roku klasztor najechały wojska księcia Siedmiogrodu Jerzego Rakoczego, spustoszyły miasto i okolicę, a klasztor pozbawiły bogatego archiwum, skarbca i cennych zabytków. Upadek zakonu cystersów w Wąchocku nastąpił w wyniku kasacji w 1818 roku przez władze carskie. Dopiero w 1951 roku odrodził się klasztor cysterski w Wąchocku. Staraniem konwentu i przy pomocy państwa podjęto restaurację tego cennego zespołu zabytkowego.
Kilka lat temu niedaleko opactwa odbudowano przepust na rzece Kamiennej w Wąchocku, powstał zalew w miejscu dawnego, przedwojennego zbiornika.
Historia jego istnienia sięga czasów Stanisława Staszica, kiedy służył celom przemysłowym przez lata, do początku lat 40. XX wieku. Wielokrotnie był niszczony przez powodzie i ponownie odbudowywany. Zbiornik zbudowany w 2008 roku spełnia rolę zbiornika retencyjnego, ma około 18 ha powierzchni.
Muzeum Przyrody i Techniki im. Jana Pazdura w Zakładzie Wielkopiecowym z 1899 roku. To placówka wyjątkowa pod względem różnorodności zbiorów, jednak jej najcenniejszym elementem jest Zespół Wielkopiecowy z pierwszej połowy XIX wieku. Jest to jednocześnie najlepiej zachowany kompleks zakładów hutnictwa żelaza w Europie. Na pozostałą część ekspozycji muzealnej składają się między innymi: zabytki techniki samochodowej( w tym "Papa Mobile" zrekonstruowany samochód, którym przemieszczał sie podczas swojej pielgrzymki po kraju papież - Jan Paweł II). Jest tu między innymi pierwszy samochód ciężarowy wyprodukowany w Starachowicach - star 20. Muzeum prezentuje także bogate zbiory paleontologiczne, między innymi tropy dinozaurów z okresu jurajskiego. Obejrzeć tu można jedną z największych na świecie maszyn parowych, która trafiła do Starachowic z Powszechnej Wystawy Przemysłowej w Paryżu w 1889 roku.
Faza księżyca, występująca kiedy Księżyc znajduje się po przeciwnej stronie Ziemi, niż Słońce. Księżyc znajduje się wówczas w tzw. opozycji do Słońca. W tym czasie, dla obserwatorów na Ziemi, półkula Księżyca skierowana w stronę Ziemi (bliższa strona) jest prawie cała oświetlona i okrągła. Tylko podczas pełni Księżyca przeciwna jego półkula niewidoczna z Ziemi (dalsza strona), jest zupełnie nieoświetlona. Księżyc w pełni jest 300 do 500 tysięcy razy ciemniejszy od Słońca, co jednak i tak poważnie utrudnia prowadzenie obserwacji astronomicznych, dla których najdogodniejszym czasem są bezksiężycowe noce. Księżyc krąży w odległości zaledwie 380 000 km od Ziemi. Jest jedynym ciałem niebieskim, które udało się ludziom odwiedzić.
Zamieszkuje zróżnicowane środowiska, najczęściej spotyka w wilgotnych lasach liściastych i mieszanych. Zasiedla także łąki, sady, ogrody a nawet pola uprawne, unika tylko środowisk skrajnie suchych. Aktywna przeważnie wieczorem i w nocy, dzień spędza przeważnie w kryjówce (np. nora, spróchniały pień, rumowiska, pod kamieniami itp.). W czasie łowów przeważnie chodzi, skokami porusza się niechętnie, najczęściej w czasie ucieczki. Ropuchy szare są bardzo żarłoczne, polują na wszelkie zwierzęta o odpowiedniej wielkości. Przeważnie ich pokarm stanowią różnego rodzaju owady i pajęczaki a także duże dżdżownice oraz bezskorupowe ślimaki. Sporadycznie zdarza jej się upolować drobne kręgowce jak oseski gryzoni, pisklęta, młode żaby czy też małe jaszczurki. Dorosłe ropuchy są przywiązane do swojej kryjówki i po łowach najczęściej zawsze wracają w to samo miejsce. W wodzie przebywają tylko kijanki oraz osobniki dorosłe w trakcie godów. W sen zimowy zapada przeważnie w październiku, zimuje pod ziemią ale także np. w piwnicach.
