Dworek na Wośnikach w Radomiu

Dwór na Wośnikach wybudowano na przełomie XVIII i XIX w. dla rodziny Bukowieckich na pozostałościach dworu Jana Podlodowskiego z drugiej poł. XVI w. W 1896 r. właścicielem majątku został Władysław Aleksander Pruszak. W 1938 r. przekazał go synowi Maciejowi. Rok później Pruszakowie zostali wyrzuceni z dworu przez Niemców. Po zakończeniu II wojny światowej majątek został przejęty przez państwo i rozparcelowany.Jeszcze kilka lat temu był siedzibą Zespołu Szkół Agrotechnicznych i Gospodarki Żywieniowej. Obecnie dwór od kilku lat stoi pusty i niszczeje.

Budynek starej poczty w Radomiu

Budynek powstał w pierwszej połowie XIX w. Mieścił się w nim pierwszy urząd pocztowy w Radomiu. na terenie pocztowym znajdowały się stajnie, wozownia i stacja dyliżansów, które zatrzymywały się tu, przemierzając trasę do Warszawy, Kielc i Krakowa. Po 1865 r. obok starej, klasycystycznej poczty wzniesiono nowy gmach, neorenesansowy. Obecnie oba budynki są połączone. w 1970 r. zostało przebudowane wnętrze budynku. 

W okresie okupacji poczta funkcjonowała pod nadzorem niemieckim. Pracowało tam wtedy wielu młodych ludzi zaangażowanych w działalność ruchu oporu. Byli wśród nich m.in. harcerze, członkowie "Szarych Szeregów". Praca ta chroniła ich przed wywiezieniem na roboty do Niemiec. Harcerze z narażeniem życia podjęli akcję wykradania i niszczenia anonimowych listów adresowanych do siedziby gestapo przy ul. Kościuszki 6. Ocalili w ten sposób wielu Polaków. Akcja ta przeszła do historii pod kryptonimem "P".

Budynek dawnej loży masońskiej w Radomiu

Budynek wzniesiony w 1818 r. wg projektu Jakuba Kubickiego dla loży masońskiej, która powstała w Radomiu w 1814 r. pod nazwą „Jutrzenka wschodząca”. Loża prowadziła szeroką działalność społeczną, charytatywną, a także patriotyczną wśród mieszkańców Radomia. W 1821 r. nastąpiło rozwiązanie loży w całym Królestwie. Wówczas gmach zamieniono na lazaret wojskowy, następnie mieściło się tu biuro powiatu, szpital dermatologiczny, a obecnie Prokuratura Okręgowa.

Dworek w Bartodziejach

Dworek wybudowany w pierwszej połowie XIX wieku. Budynek budowany był w kilku etapach. Najpierw był to dwór drewniany, w latach 40 tych zstąpiono go murowanym, by w II połowie XIX wieku rozbudować go do ostatecznej formy. W latach między wojennych dokonano jeszcze drobnych przekształceń. Przez cały czas swego istnienia wiele razy zmieniał właścicieli. Wszystkie zawieruchy dziejowe takie jak zabory i wojny światowe czy okres komunizmu przeszedł bez większego szwanku. Dopiero lata wolnej Polski przyniosły mu destrukcję. W 1988 roku majątek przeszedł w posiadanie Krystyny Gancarczyk-Hjorth, miał być odnowiony. Właścicielka zapowiadała szereg inwestycji. Rozpoczął się remont dworu, jednak po kilku miesiącach prace budowlane zostały przerwane i jak się później okazało, już nigdy ich nie wznowiono. W latach 90. XX wieku właścicielka przeprowadziła się do Szwecji i od tego czasu dwór - niezabezpieczony i nie remontowany - niszczał. W 2003 r. został podpalony. Pożar strawił niemal doszczętnie jego wnętrze i więźbę dachową, zawaleniu uległy stropy. Wtedy tak naprawdę skończyła się historia jednego z najbardziej unikatowych i pięknych zabytków regionu. Do dziś nie wiadomo, dlaczego właścicielka nie chce sprzedać majątku - mimo że chętni na kupno byli. Służby konserwatorskie przez kilkanaście lat nie potrafiły lub nie mogły wyegzekwować ochrony pałacu. Obowiązujące przepisy mimo zniszczenia zabytku przez prywatnego właściciela, nie pozwalają na wywłaszczenie. Jako że właścicielka dworu systematycznie opłaca podatki gruntowe należne gminie i nie ma zadłużenia z żadnego innego tytułu, samorząd też nie może interweniować w tej sprawie.

Dawne wille w Radomiu

Zabytkowa willa z 1925r w parku na terenach obecnego szpitala psychiatrycznego.

Willa przy ulicy Limanowskiego 33 z XIX w.

Pałacyk Karschów w Radomiu

W 1885 r. Teodor Karsch uruchomił zakład garbarski na Nowym Świecie (ul. Limanowskiego), którą po jego śmierci prowadzili jego synowie. W 1910 r. była czwartą co do wartości produkcji garbarnią w Radomiu, ponad 80 proc. produkcji wysyłała do Rosji. Zatrudniała 350 pracowników. Śladem po dawnej garbarni jeszcze parę lat temu był pałacyk stojący przy ul. Limanowskiego. Niestety z powodu fatalnego stanu technicznego zezwolono na jego rozbiórkę. Dziś w jego miejscu stoi marna replika.