Panther 6x6 czyli jeden z najnowocześniejszych wozów ratowniczo-gaśniczych na świecie zapewni najwyższą ochronę przeciwpożarową na radomskim lotnisku. Masa pustego pojazdu to 26 ton, maksymalnie może wynieść 39 ton wypełniony wodą, środkiem pianotwórczym i proszkiem gaśniczym. Szerokość wozu wraz z lusterkami wynosi 3,41 metra, wysokość 3,65 metra, a długość 12,22 metra. Panthera jest w wersji trzyosiowej z napędem na wszystkie koła. Jako jedyny egzemplarz w Polsce, posiada też skrętną oś tylną, znacznie zmniejszającą promień skrętu. Silnik ma moc 710 koni mechanicznych o pojemnośći 18 litrów. Dodatkowo pojazd jest wyposażony w elementy takie jak np. nosze, systemy ratujące zdrowie i życie, szczypce i nożyce, piły tarczowe, pneumatyczne podnośniki i poduszki nisko i wysokociśnieniowe, a także kompletne wyposażenie i ubiory dla strażaków. Gaszenie może zacząć już w czasie jazdy, wykorzystując dwa działka zamontowane z przodu kabiny. Większe z nich ma zasięg do 85 metrów, mniejsze około 50 metrów, są sterowane za pomocą joysticka. Ma zbiornik na 12 tysięcy litrów wody. W ciągu minuty może podać sześć tysięcy litrów wody, co oznacza, że w dwie minuty jest w stanie opróżnić cały zbiornik. Dodatkowo w czasie akcji może on także bronić siebie przed ogniem. W podwoziu ma dysze podające wodę, ta tworzy rodzaj kurtyny zabezpieczającej przed płomieniami.
Drewniano-murowany dworek na Wacynie z 1921 roku będący szkołą rolniczą na mocy uchwały sejmiku radomskiego. Gmach zaprojektowany został przez Alfonsa Pinno, znanego architekta. Podczas II wojny światowej, w 1941 roku, hitlerowcy przeznaczyli budynek również dla szkoły rolniczej, jednak przeznaczonej jedynie dla dziewcząt. Po zakończeniu wojny powstała w tym miejscu Szkoła Mechanizacji Rolnictwa, kontynuująca tradycje placówki sejmikowej. W 2000 r. gmina połączyła szkołę rolniczą z ogrodniczą na Wośnikach, a tereny na Wacynie użyczyła lubelskiemu UMCS. Kilka lat temu uczelnia budynek oddała miastu a obecnie miasto prywatnemu inwestorowi.
Dawny schron Zakładów Metalowych nr 12, można wnioskować, że takich podziemnych pomieszczeń było na terenie zakładu co najmniej kilkanaście. Był tam kiedyś szpital. Był doskonale wyposażony, należał do drużyny PCK. To właśnie w schronie nr 12 członkowie zakładowych drużyn przechodzili szkolenia z udzielania pierwszej pomocy. Była salka operacyjna, w pełni wyposażona: z łóżkiem operacyjnym i sterylnymi narzędziami sukcesywnie wymienianymi. Były łóżka, materiały opatrunkowe, żywność, która pozwalała w schronie przetrwać miesiąc. Schron miał agregat prądotwórczy, własne ujęcie wody i system wentylacyjny. Schron był supertajny. Dziś jest własnością prywatną. Należy do właścicieli Klubu G2, którzy kupili działkę na której były obecne budynki klubowe oraz schron.
Kościół pod wezwaniem Św. Wacława jest jednym z najstarszych obiektów w Radomiu. Wzniesiono go jako drewniany kościół w 2-giej połowie XII w. Pod koniec XIII wybudowano na tym miejscu kościół z cegły palonej, rozbudowany najpierw w XV, a później w XVI w.
W 1802 r. kościół Św. Wacława zajęli Austriacy na magazyn wojskowy. W okresie Księstwa Warszawskiego był częściowo przebudowany (1809 r.) i użytkowany nadal na cele magazynowe. Dalszej przebudo- wie uległ w połowie XIX w., kiedy został zamieniony przez władze rosyjskie na etapowe więzienie skąd wywożono zesłańców na Syberię. W r. 1922/1923 kościół był szpitalem epidemicznym, przeznaczonym dla chorych na tyfus podczas szalejącej wówczas w Radomiu epidemii tej choroby. W okresie międzywojennym (1930-1939) użytkowany był jako dom Starców, następnie mieścił się w nim Oddział Psychiatryczny Szpitala Miejskiego.
W dniu 24 marca 1978 r. — ta XII-wieczna budowla w której znajdował się dawny szpital powróciła w końcu z powrotem na łono kościoła. Stało się to przede wszystkim dzięki staraniom ś.p. ks. Stanisława Sikorskiego i Jego współtowarzyszom. Poświęcenia nowo odbudowanego kościoła Św. Wacława dokonał w dniu 9 czerwca 1985 r. ks. biskup dr. Edward Materski.
